Διπλό αίσθημα, σκισμένο κείμενο.



του Δημήτρη Σεβαστάκη

Ήρεμος, θα εντόπιζα τη διευρυνόμενη ποιότητα στις πολιτικές διατυπώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, σε τρία σημεία, από τα αρκετά που μπορεί να επισημάνει κανείς.
1) Δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην αναδιάρθρωση της παραγωγής, ως κεντρικού πολιτικού στρατηγήματος, το οποίο αλλάζει τις ερμηνευτικές κλίμακες και τις μορφές δράσης. Έχω επιμείνει σε πολλά μου κείμενα ότι η δανειοκεντρική ερμηνεία της κρίσης και των ευρωπαϊκών δομών και πολιτικών, παίζει με τους όρους του αντιπάλου: του παρασιτικού τοκογλυφικού μετακαπιταλιστή, που μετέρχεται την οικονομία του «αφηγήματος», του ισχυρισμού, του ράδιο αρβύλα και της αξιολογικής τοκογλυφίας, την οικονομία η οποία μαζικοποιεί και διασπείρει την καταστροφή. Η ιεράρχηση της παραγωγής, ως επείγοντος συλλογικού αιτήματος, είναι μια επιλογή που μοιάζει αναγκαστική, προβλέψιμη και λογική, προϋποθέτει όμως συγκρούσεις κυρίως με την ευρωπαϊκή κρατικιστική γραφειοκρατία και τα λόμπι μεσαζόντων που λυμαίνονται και καταστρέφουν.
2) Δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη γεωστρατηγική «ιδιοτυπία» της χώρας μας, που πρέπει να τεκμηριωθεί με μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, η οποία θα αποτελέσει και εργαλείο οικονομικής αναστάθμισης.
3) Δίνει επίσης έμφαση σε ένα συνήθως περιφερειακό ζήτημα, που όμως φωτίζει πολιτικά και οργανωτικά νοσήματα: το κρατικοδίαιτο όργιο των «Ολυμπιακών αγώνων» και των «πολιτιστικών πρωτευουσών» έχει σκοτεινό ψητό χρηματοδοτήσεων και ανομιών που πρέπει να φωτιστεί (έστω κι αν στεναχωρηθούν κάποιοι). Πολιτισμός, δηλαδή, για την Αριστερά δεν (πρέπει να) είναι οι εργολαβίες των επιχορηγήσεων, ούτε οι κραυγαλέες ευνοιοκρατικές σχέσεις με το υπουργείο Πολιτισμού .
Το ψύχραιμο όμως σχόλιο πάνω στο ενδιαφέρον πολιτικό διάβημα που φαίνεται ότι σιγά σιγά οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ και που δείγμα του εξέφρασε ο Α. Τσίπρας στην Θεσσαλονίκη, υπονομεύεται από την καθημερινή, αδυσώπητη οικονομική δυσκολία. Στην κόλαση της μέρας, διάγω όχι στην ψύχραιμη σκέψη αλλά στο ακατάστατο αίσθημα: «Το ΠΑΣΟΚ είναι η πολιτική ενδοχώρα της Αριστεράς» είχα γράψει (“Ελευθεροτυπία” 9-8- 2008) σε ένα κείμενο με τίτλο «Το ναι της Αριστεράς είναι το όχι». Ήμουν κριτικός με την τότε αδέξια άρνηση της Αριστεράς για μια συνεργατική συζήτηση με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα αυτό γίνεται ντε φάκτο όχι με την εξωνημένη ηγεσία του, αλλά με τον αφράτο κόσμο του. Μεγάλο μέρος του αριστερογενούς ΠΑΣΟΚ προσήλθε εκλογικά και εισρέει εύλογα και κλαυθμηρά στον ΣΥΡΙΖΑ. Ωραία, αλλά η αρρώστια να μην έρθει. Η εξουσιαστική αργκό, ο εθισμός στις ουσίες των «επιτροπών», το σάπισμα στο εξουσιαστικό παραμάγαζο. Να μην έρθει η αρρώστια ή καλύτερα και ακριβέστερα, να μη γίνει δεκτή. Γιατί τότε τα σημαντικά βήματα προς μια ωριμότητα που προσπαθεί η Αριστερά, θα γίνουν τα εμπράγματα εφόδια ενός ακόμα αυτο-αφανισμού. Όχι, δεν είναι ο φόβος του αριστερού να «μεγαλώσει», αλλά ο τρόμος ότι το καθαρό πολιτικό πείσμα θα φθαρεί. Γιατί, εκτός από τον απελπισμένο κόσμο που κυματίζει προς την Αριστερά, υπάρχει και ο εκπαιδευμένος στελεχιακός χυλός που σκέβρωσε τη λαϊκή οικονομία, διεμβόλισε τη δημοκρατία, κατέκαψε την αριστερά, έξυπνα, αδυσώπητα και γοερά.
Αυτό το σινάφι της ανήθικης ρευστότητας, δεν αντιστοιχεί πουθενά, δεν φέρνει ούτε μισό ψηφοφόρο (αδίδακτο ή αδίστακτο) παρά μόνο τα γλοιώδη, καπάτσα αντισώματα μιας απολιθωμένης καμαρίλας. Δεν τα έχει ανάγκη η Αριστερά και δεν τα δικαιούται κάνεις θαμώνας της. Γιατί η Αριστερά είναι κάτι ευρύτερο από τους στιγμιαίους μετόχους της, κάτι βαθύτερο από τους ακραίους απολογητές της.
Αυτό το έλλογο και καταραμένο δικαίωμα για αλλαγή, για ένορκο χαρά, για εύφλεκτη σκέψη, για έκτακτο πολιτικό συλλογισμό δεν είναι διαθέσιμο σε κανέναν θεσιθήρα, σε καμιά οικονομία νεοκρατισμού, σε κανένα «συγγενολόι» υπολογισμό. Δεν έχουμε παρά να «αισθανόμαστε» την αριστερή πολιτική, ώστε να διακρίνουμε τον στοχοπροσηλωμένο αριβίστα, τον αταλάντευτο καιροσκόπο, τον ακράτητα, ιδιοτελή, τον επαγγελματία πασόκο, που θρασεία και αδίδακτα και καταστροφικά, διαβρώνουν και αμαυρώνουν. Κανένας δεν εξουσιοδοτήθηκε να είναι ενδοτικός, πολυτελώς και αστόχαστα φιλόξενος, κανένας δεν χρίστηκε να είναι μετρημένα και υπολογισμένα αθροιστικός. Η Αριστερά δεν είναι πολιτικό άθροισμα, αλλά ηθικό γινόμενο. Πάλι όμως, σκέφτομαι, ότι η μισή μου ψυχραιμία, που κατανοεί τις νέες αρετές και τις δυνατότητες και η άλλη μισή οργή, που φοβάται τα ελαττώματα, αυτή τη διπλή και διαιρεμένη στρέψη προς την Αριστερά ξαναχτίζουν, τους άγουρους πόλους του «άλλου» και του «αλλιώς» στοιχειοθετούν...

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος επ. καθηγητής ΕΜΠ 

από την ΑΥΓΗ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΡΟΕΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Η ΠΑΓΙΔΑ -του Στάθη.

ΡΑΔΙΟΓΩΝΙΟΜΕΤΡΟ...

ΔΩΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ-ΠΑΣΧΑ-ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΔΕΙΑΣ ΤΕΛΟΣ!